Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

It's the most wonderful time of the year...

Η μάλλον έτσι θα τραγουδάω σε λίγες μέρες.

Αγαπημένα μου μπλογκοφιλαράκια, έχω ΠΗΞΕΙ! Δεν προλαβαίνω ούτε να κοιμηθώ καλά καλά. Πάντα αυτή η περίοδος είναι η χειρότερη αλλά φέτος έχει πέσει ΤΡΕΛΛΗ δουλειά στο γραφείο. Βάλε απεργίες, βάλε ότι το γραφείο είναι στην άααααλλη άκρη της Αθήνας από το σπίτι μου, καταλαβαίνετε την κατάσταση. Φεύγω πρωί, γυρίζω βράδυ και ίσα που κάνω ένα μπάνιο και ξαπλώνω.

Κερασάκι στην τούρτα; Χάλασε το pc και εδώ και 8 μέρες δεν παίζει καθόλου. Χρόνος για να το φτιάξω φυσικά δεν υπάρχει, τώρα σας γράφω από της δουλειάς(και μπορώ να ανεβάσω μόνο μικρά κειμενάκια λόγω περιορισμού).

Ζητώ συγγνώμη για την απουσία μου και στεναχωριέμαι που δεν σας παρακολουθώ αυτές τις μέρες αλλά υπόσχομαι ότι θα επανέρθω δυναμικά μετά τα Χριστούγεννα που θα είναι κλειστή η εταιρεία και θα χουζουρεύω στο σπίτι! Κλείνουμε στις 23 του μήνα και θα πάω μια εκδρομούλα με τον σύντροφο μου ως τις 27 οπότε μετά είμαι όοοοολη δική σας!

Σας ευχαριστώ που δεν με ξεχνάτε και περνάτε από το μπλογκοσπιτάκι μου...


Φιλιά πολλά σε όλους σας, νεραϊδένια!

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Θα πίστευα μόνο σε ένα Θεό που ξέρει να χορεύει. Friedrich Nietzsche


Εγώ και ο χορός - Μέρος 5ο

«ΠΑΜ» Πρώτη νότα, σαν δυνατό χτύπημα καρδιάς.Ταυτόχρονα ανάβει ο προβολέας πάνω μου, σπάει το σκοτάδι. Μια γυναίκα είναι καθισμένη σταυροπόδι σε μια καρέκλα και κοιτάει αριστερά, ενώ ένας άντρας που βρισκόταν πίσω της και θέλει να αποσπάσει την προσοχή της κινειται μπροστά και δεξιά, ώστε να έρθει δίπλα της.
«ΠΑΜ» δεύτερη νότα, δεύτερος χτύπος. Ο άντρας ακουμπάει τη γυναίκα στον ώμο, πλησιάζει κοντά πολύ κοντά και εκείνη με ένα απότομο τίναγμα του κεφαλιού, με την έκλπηξη που της προκάλεσε το απρόσμενο άγγιγμα γυρίζει και τον κοιτάζει.
«ΠΑΜ» Τρίτη νότα. Την πιάνει από το χέρι και την τραβάει ενώ εκείνη σηκώνεται από την καρέκλα. Τα κορμιά τους είναι σε απόσταση χιλιοστών, νιώθει ο ένας την ανάσα του άλλου.
«ΠΑΜ» Τέταρτος χτύπος. Η γυναίκα τραβιέται λίγο, κάνει ένα γύρο την καρέκλα και κάθεται ακριβώς απέναντι από τον άντρα. Έχει σηκώσει το ένα πόδι και το έχει ακουμπήσει πάνω στο κάθισμα προκαλώντας τον με το βλέμμα της. Εκείνος έχει κολλήσει απάνω στην καρέκλα από την άλλη πλευρά.
«ΠΑΜ» Πέμπτο χτύπημα. Του προτάσσει το δεξί χέρι της με χάρη όπως μια κυρία της καλής κοινωνίας θα το έδινε σε ένα καβαλιέρο για να χορέψουν κατά τη διάρκεια ενός μασκέ πάρτυ τον 18ο αιώνα. Εκείνος το δέχεται και η γυναίκα στηρίζεται στο πόδι που εχει πάνω στη καρέκλα και ανεβαίνει πάνω της. Κοιτάει τον άντρα αφ’υψηλού και της αρέσει.
«ΠΑΜ» Έκτο χτύπημα. Κρατιούνται ακόμα από το χέρι. Την τραβάει λίγο προς το μέρος του, εκείνη γέρνει, ακουμπάει το άλλο χέρι  στον ώμο του και ο άντρας με μια κίνηση γεμάτη πάθος την σηκώνει στον αέρα και κάνοντας την μία στροφή 180 μοιρών την προσγειώνει στο έδαφος μπροστά του.
Και αρχίζει ένας αγώνας συναισθημάτων που αποτυπώνεται στο χορό. Εκείνη πάει να του φύγει μα αυτός την κρατάει σφιχτά, την σφίγγει πάνω του, τα κορμιά τους παλεύουν, τα βλέμματα μιλούν, οι κινήσεις είναι πότε έντονες και πότε γλυκές, πότε παθιασμένες και πότε ερωτικές. Μετά προσπαθεί εκείνη να μπει στον «χώρο του» και αυτός οπισθοχωρεί, η αιώνια πάλη των φύλων. Το τέλος τους βρίσκει σφιχταγκαλιασμένους να βαριανασαίνουν. Κουρασμένους μα ευτυχισμένους.

Στο πρώτο χτύπημα, με το που άνοιξε ο προβολέας εξαφανίστηκαν όλα: το θέατρο, οι θεατές, η παράσταση, η οικογένεια και οι φίλοι μου, η σκηνή, το άγχος, οι σκέψεις, τα φλας από τις φωτογραφικές, τα χειροκροτήματα δεν υπήρχαν. Το μόνο που υπήρχε ήταν ο εαυτός μου, ο δάσκαλος μου και η μουσική. Έκανα όλη τη χορογραφία, για μία και μοναδική φορά, αλάνθαστα. Μόλις τελείωσε η χορογραφία και υποκλίθηκα, συνειδητοποίησα που βρίσκομαι και επανήρθα στην πραγματικότητα. Το άγχος ήρθε μαζεμένο και ξέσπασε στο σώμα μου με τρέμουλο, αδυναμία και υπόταση. Έφτασα στα καμαρίνια στα πρόθυρα λιποθυμίας, αλλά ηρέμησα άμεσα. Και μόλις ηρέμησα κατάλαβα: ο χορός είναι μέσα μου, είναι στην ψυχή μου. Γι’αυτό όλα τα άλλα καταλάγιασαν όσο χόρευα. Γιατί αυτό που κάνω το ΖΩ, με εκφράζει έχω ταυτιστεί με αυτό. Είναι κομμάτι μου.  Από εκείνη τη μέρα δεν ήμουν ποτέ πια ο ίδιος άνθρωπος.

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Δεν προσπαθώ να χορέψω καλύτερα απ' οποιονδήποτε. Προσπαθώ, μόνο, να χορέψω καλύτερα από τον εαυτό μου. Mikhail Baryshnikov


 Εγώ και ό χορός - Μέρος 4ο

 Έφτασα στο θέατρο που θα γινόταν η παράσταση νωρίς μαζί με την κολλητή μου. Είχαμε μία ώρα μπροστά μας μέχρι να ξεκινήσουμε και για την ακρίβεια εγώ είχα σχεδόν 2 ώρες αφού θα έβγαινα στο δεύτερο κομμάτι του προγράμματος. Πήγα στα καμαρίνια να αφήσω το γυαλιστερό φόρεμα μου και τα παπούτσια του χορού και αμέσως επέστρεψα στην θέση που είχα διαλέξει για να παρακολουθήσω τους συμμαθητές που θα χόρευαν πριν από μένα. Ένιωσα ένα πλάκωμα. Πήρα την κολλητή μου και βγήκαμε έξω, ήπια μονορούφι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί από το μπουφέ που είχαν στην υποδοχή και πήρα ένα δεύτερο ανα χείρας. Καθίσαμε στα καναπεδάκια που είχε στην είσοδο και ενώ προσπαθούσα να ξεχαστώ, το στομάχι είχε δεθεί κόμπος. Προσπάθησα να μπω ξανά στην αίθουσα αλλά ψυχοπλακώθηκα και πάλι. Στη σκέψη μου γύριζε συνέχεια το γεγονός πως δεν είχα κάνει την χορογραφία σωστά ούτε μία φορα  και στο μυαλό μου αντιχούσε η φωνή του δασκάλου μου «ούτε εγώ τα κάνω κάθε φορά όλα σωστά, σκοπός είναι να συνεχίσεις ακόμα κι αν κάνεις λάθος».  Δεν με έκανε να ηρεμήσω, ξαναβγήκα στην είσοδο και έκατσα εκεί μέχρι να αρχίσει η παράσταση.




Κατά το πρώτο μέρος, παρακολουθώντας του άλλους χορευτές ηρέμησα και αφοσιώθηκα σε αυτο που έβλεπα. Τα χρώματα των στολών, ο απαλός φωτισμός, το λίκνισμα των γοφών, το αγκάλιασμα των κορμιών, οι όμορφες μελωδίες μου προκαλούσαν πανέμορφα συναισθήματα. Μόλις τελείωσε και το τελευταίο ζευγάρι κάναμε ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα. Ένιωθα πως έρχεται η σειρά μου και ο κόμπος ανέβαινε ξανά. Με το πέρας του διαλείμματος σταυροφίλησα την φιλενάδα η οποία μου έσφιξε το χέρι για καλή επιτυχία και πήγα στα καμαρίνια να ετοιμαστώ.
Αφού φόρεσα το φόρεμα και τα παπούτσια του χορού, έκατσα σε ένα σιδερένιο παγκάκι και περίμενα καρτερικά να ακούσω την εκφωνήτρια να ανακοινώνει το όνομα μου για να βγω στη σκηνή. Έτρεμα ολόκληρη, με είχε λούσει κρύος ιδρώτας και ήμουν έτοιμη να το βάλω στα πόδια. «Ευτυχώς που η χορογραφία αρχίζει απόλυτο σκοτάδι και εμένα να κάθομαι σε καρέκλα» σκέφτηκα. Ωπ, το όνομα μου, ήρθε η ώρα!

Βγήκα στη σκηνή, σκοτάδι παντού. Ένιωσα χαμένη σε κακό όνειρο. Πριν προλάβω να σκεφτώ κάτι ένιωσα το χέρι του δασκάλου μου να με πιάνει και να με οδηγεί στην καρέκλα όπου θα ξεκινούσε η χορογραφία. Κάθομαι σταυροπόδι, στήνω το κορμί μου όπως στις πρόβες, ο δάσκαλος είναι από πίσω μου κρατάει την καρέκλα, έτοιμος να φύγει δεξία μόλις ξεκινήσει το τραγούδι για να με σηκώσει. Τον νιώθω να με ακουμπάει στον ώμο για να μου δώσει κουράγιο. Ακούω ψίθυρους από την πλατεία του θεάτρου. Όλα χορεύουν μέσα στο κεφάλι μου.
Και ξαφνικά ακούω: «ΠΑΜ»
Η πρώτη νότα που σηματοδοτεί την έναρξη του χορού.

Interview with a Fairy

Σε απάντηση της πρόσκλησης από το γλυκό Λουλουδάκι (Lilium):
1)Η απόλυτη ευτυχία για εσάς είναι;
Μια τεράαααστια αγκαλιά

2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Μια funky μελωδία (να'ναι καλά το iPhone)

3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πριν λίγες ώρες

4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Υπερ - Ευαισθησία (σε βαθμό να θεωρείται ελλάτωμα)
5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Ότι και στην προηγούμενη ερώτηση

6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που κάνω κι εγώ. Τα καταλαβαίνω καλύτερα.

7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τη Μεριλιν Μονρό

8)Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Ο παππούς μου και η γιαγιά μου. Ήρωες του Β΄Παγκοσμίου (όχι στην Ελλάδα), άνθρωποι με επίπεδο, μεγάλη καρδιά και όμορφη ζωή. Ήθελα να τους ζήσω παραπάνω

9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Μόσχα και Χονγκ Κονγκ


10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Καζαντζάκης

11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Loyalty

12)... και σε μια γυναίκα;
Αξιοπρέπεια

13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Τσαϊκόφσκι

14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Πολλά και διάφορα, ανάλογα με το τι μου κολλάει κάθε μέρα. Σήμερα ήταν το "Τ'απογεύματα" της Γλυκερίας

15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ασκητική

16)Η ταινία που σας σημάδεψε…
Apocalypse Now

17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Μιχαήλ Άγγελος.
Λατρεύω και τα γλυπτά του

18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μου αρέσουν όλα τα χρώματα. Έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο μπλε, το κόκκινο και το λευκό (χωρίς σειρά προτεραιότητας)

19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι έχω ανέβει όλα τα βουνά που βρέθηκαν μπροστά μου μέχρι σήμερα και έχω φτάσει ως εδώ. Καιπως νιώθω ότι έχω τη δύναμη να ανέβω άλλα τόσα.

20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Λευκό κρασί

21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όσες φορές άφησα άλλους να αποφασίσουν για εμένα

22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το ψέμα, την υποκρισία

23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Βιβλία, ταινίες, μουσική, γιόγκα, χορός, ξένες γλώσσες, αρωματοθεραπεία, χειροτεχνίες

24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Η μοναξιά

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Προσπαθώ να το αποφεύγω αλλά όταν συμβαίνει είναι συνήθως για όφελος άλλου προσώπου (εξαιρούνται τα ψέματα στη δουλειά!)

26)Ποιο είναι το μότο σας;
Μην κάνεις στον άλλον αυτό που δεν θες να σου κάνουν. Αυτός είναι κανόνας ζωής.

27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Να ξαπλώσω, να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ για πάντα

28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τίποτα. Αρκεί που θα τον συναντούσα.

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Ανάκαμψης

30)Διαλέξτε 5 άτομα που θέλετε να κάνουν το ίδιο. 
Ευα
Κεβιν
Γαμαει και Δερνει
Ναντια
Ονειρεματα

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Δωράκια για τα μπλογκοφιλαράκια

Για κοπιάστε, έχω δωράκια!

1. Για τη μέλλουσα μανούλα Λία



2. Για την αγαπημένη Alma Libre



3. Ένα γοβάκι για τη μοντέρνα Σταχτοπούτα



4. Το πιο όμορφο λουλουδάκι για τη γλυκιά Lilium



5. Για τον σκεπτόμενο Αssos



6. Για την 50fm και την Ονειρέματα



7. Για την Γαμάει και Δέρνει



8. Για τον γλυκύτατο Kevin



9. Για την όμορφη Άρτεμη






Περνώ πολύ όμορφες στιγμές διαβάζοντας τα μπλογκ σας και ακόμα ομορφότερες με τα σχόλια σας και την επικοινωνία που έχουμε. Να είστε πάντα καλά!

Το άγγιγμα, η κίνηση, η έμπνευση - αυτό είναι το αληθινό δώρο του χορού. Aubrey Lynch


Εγώ και ο χορός - Μέρος 3ο
 
Κάπως έτσι συνεχίστηκαν τα μαθήματα. Δεν έχανα πάρτυ για πάρτυ, γύριζα από λατινομάγαζο σε λατινομάγαζο (Enzzo, Palenque, Fuego ακόμα και Folie στις βραζιλιάνικες βραδιές). Έκανα πολύ παρέα με τα παιδιά από τη σχολή μου, πηγαίναμε σε πάρτυ άλλων σχολών, περνούσαμε υπέροχα. Άρχισα να απολαμβάνω όλους τους χορούς που διδασκόμουν, ακόμα και τη samba, αλλά το tango συνέχιζε να έχει εξέχουσα θέση. Ταυτόχρονα, τα πάρτυ είναι εκπληκτική ευκαιρία να μάθεις παραπάνω χορούς.
Έτσι έμαθα και άλλα είδη (salsa, bachata, meringue, foxtrot, waltz κ.α.). Το κορυφαίο όλων είναι πως στα πάρτυ της σχολής μου ερχόταν ένας εκπληκτικός χορευτής ο οποίος μόλις ανακάλυψε ότι απεχθάνομαι το ροκ με το που έβαζε κομμάτι ερχόταν σφαίρα σε μένα. Τις πρώτες φορές παραπονέθηκα ότι δεν μου αρέσει, ότι με παιδεύει και εκείνος απλά μου χαμογελούσε γλυκά. Μετά από λίγο καιρό γύρισα και τον ρώτησα «Μα καλά έχεις βάλει σκοπό της ζωής σου να μου μάθεις ροκ;» Μου χαμογελάει και πάλι και απαντάει ατάραχα: «Ναι! Δουλεύει;». Δούλεψε. Μιά χαρά δούλεψε. Ειδικά όταν αρχίσαμε τα αεροπλανικά, ξετρελλάθηκα! Αχ βρε δάσκαλε δίκιο που είχες!

Με αυτά και αυτά πέρασαν κάτι παραπάνω από 18 μήνες. Μέσα στους οποίους ο χορός έγινε τρόπος ζωής, κομμάτι δικό μου αναπόσπαστο. Ετοιμάσαμε και μία παράσταση σε θέατρο όπου χόρεψα ένα Nuevo tango σε εκπληκτική χορογραφία. Ήθελα να είναι όλα άψογα, ήθελα ο δάσκαλος μου να νιώσει περήφανος τόσο που αγχώθηκα όσο ποτέ άλλωτε, ούτε στις πανελλήνιες είχα αγχωθεί τόσο, ούτε στις εξετάσεις για το Proficiency, ούτε καν στους πρώτους μου αγώνες για το πρωτάθλημα πόλο κορασίδων όταν εγώ ήμουν ένα σαμιαμιδάκι 13 ετών και όλες οι συναθλήτριες μου στα 17. Με το χορό αγχώθηκα. Αύξησα τις ώρες των μαθημάτων στο διπλάσιο. Χόρευα σπίτι, χόρευα κρυφά στα κενά στη δουλειά και όμως... Δεν έκανα τη χορογραφία σωστά ούτε μιά φορά, πάντα έκανα λάθος. Μια βιαζόμουν, μία παραπατούσα, μία κοκκάλωνα στη θέση μου και κοιτούσα σαν χαμένη.
Στην πρόβα τζενεράλε μία μέρα πριν την παράσταση και με κοινό μόνο τους μαθητές της σχολής μου κόντεψα να μείνω στον τόπο. Ο δάσκαλος μου μου ψιθύριζε «Είσπνοη, εκπνοή» για να μην σκάσω. Όχι δεν με άγχωσε το σανίδι. Είχα παίξει σε μεγάλη θεατρική παράσταση, είχα δώσει παραστάσεις τότε που έκανα παραδοσιακούς χορούς, ήμουν πολλές φορές «θέαμα» είτε σε αγώνες κολυμβησης, είτε σε επιδείξεις Τάεκβοντο, ήμουν συνηθισμένη. Και όμως: όλα λάθος και στην τελευταία πρόβα. Ξανά.
Μέχρι που έφτασε η μεγάλη μέρα... (συνεχίζεται)

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Κανείς δεν ενδιαφέρεται αν χορεύεις καλά. Απλά σήκω και χόρεψε! Dave Barry


 Εγώ και ό χορός - Μέρος 2ο


Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα μαθήματα. Το tango καρφώθηκε μέσα μου από την πρώτη στιγμή. Στα πρώτα μαθήματα δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στους υπόλοιπους χορούς αλλά περίμενα την ώρα και τη στιγμή που θα ξεκινήσει το ερωτικό και παθιασμένο τανγκο. Και είχα και ένα απίστευτο πρόβλημα με τη samba: ενώ κουτσά στραβά θυμόμουν τα βήματα των χορών στο επόμενο μάθημα με τη samba επί εβδομάδες ήταν λες και κάποιος έμπαινε μέσα στο μυαλό που και έκανε delete οτιδήποτε είχα διδαχτεί. Ακόμα και το πρώτο βήμα! Είχα φτάσει σε σημείο να βλέπω εφιάλτες, δεν ξέρω γιατί και δεν μπόρεσα να το εξηγήσω ποτέ! Και τελικά άρχισα να την φοβάμαι...
Πήγα σε πάρτυ της σχολής από παρότρυνση της ιδιοκτίτριας της σχολής χορού (με την οποία παρεπιμπτόντως είχα πολύ φιλικές σχέσεις και θα την λέμε Α.) από την πρώτη εβδομάδα κι ας μην ήξερα που πάνε τα τέσσερα. Είπα «θα πάω να δω πως είναι, δεν θα χορεψω αφού δεν ξέρω να χορεύω». Ναι καλά! Κούνια που με κούναγε! Από τη δουλειά σχολούσα μισή ώρα πριν αρχίσει το πάρτυ οπότε φρόντισα να έχω μαζί μου ρουχάκια να αλλάξω. Επειδή είμαι άνθρωπος που δεν κάνει εύκολα γνωριμίες και θα πήγαινα μόνη μου ενώ ταυτόχρονα ήξερα πως ο δάσκαλος μου λόγω υποχρεώσεων δεν μπορούσε να είναι στα πάρτυ, είχα ετοιμάσει μία δικαιολογία σε περίπτωση που ένιωθα ότι θέλω να φύγω: ότι έχω να πάω σε γενέθλια.
Μόλις σχόλασα λοιπόν και ετοιμάστηκα πήγα στη σχολή, ανέβηκα στο χόρο που γινόταν το παρτυ, καλησπέρισα την Α. και βλέποντας ότι είχε ήδη κόσμο μαζεμένο σε παρεούλες αισθάνθηκα μόνη και άσχημα. Οπότε μαζί με την καλησπέρα της δήλωσα πως ήρθα για λίγο και πως έχω να πάω σε γενέθλια οπότε θα αποχωρήσω νωρίς. Η Α., μια γυναίκα ετών 50+ ήταν πάντα ευγενέστατη, χαμογελαστή και από αυτούς τους ανθρώπους που μου ανοίγουν την καρδιά και χαίρομαι να είμαι στον ίδιο χώρο μαζί τους. Μου είπε να κάτσω μαζί της αλλά αρνήθηκα ευγενικά (είχε ήδη την παρέα της) και έκατσα στο δίπλα τραπέζι, μόνη.
Στα επόμενα 5 λεπτά ήρθαν 2 άντρες και μια γυναίκα οι οποίοι έκατσαν μαζί μου. Γνωριστήκαμε αμέσως και με έκαναν να νιώσω πολύ άνετα. Στο μέλλον θα έβγαινα σχεδόν κάθε εβδομάδα μαζί τους για χορό. Και πάνω που ξεκινούσε το πάρτυ και έλεγα στα παιδιά πως έχω κάνει μόνο το μάθημα που σας περιέγραψα στο πρώτο ποστ και πως με τόσους χορούς που δοκιμάσαμε δεν θυμάμαι ούτε ένα βήμα τσουπ! Έρχεται ο Γ. Ο οποίος ήταν δάσκαλος στην σχολή να με πάρει για τον πρώτο χορό. Με τραβάει από το χέρι «Όχι, δεν ξέρω να χορεύω» του πετάω εγώ, «ούτε εγώ» μου λέει χαμογελαστά και με τραβάει πιο δυνατά.
Και τώρα; Ντροπή και κακό, δεν υπήρχε άλλο ζευγάρι στην πίστα, νόμιζα πως όλοι θα με κοιτάνε και θα σχολιάζουν «η άσχετη, τι ήρθε να κάνει» ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Για να μη σας κουράσω όμως: χόρεψα. Χόρεψα πολύ. Ασταμάτητα. Με είδαν καινούρια και δεν με άφησαν να κάτσω καθόλου. Τελείωνε ο ένας χορός με το που γύριζα με κατεύθυνση προς το τραπέζι, να άλλος ένας καβαλιέρος «χορεύεις;» Και όχι να σου πω θα με αφήσεις να κάτσω; Μπαααα! Και δώστου να χορεύω και να φεύγουν οι ντροπές και να μου αρέσει όσο τίποτα!
Χόρεψα όλο το βράδυ. Μέχρι και σήμερα δεν έχω καταλάβει τι χόρεψα ακριβώς αλλά χόρεψα. Όχι με τα πόδια, με την ψυχή μου. Όταν τελείωσε το πάρτυ ήμουν ευτυχισμένη και ανάλαφρη.
Κατά τις χαιρετούρες και το καληνύχτισμα η Α:
«Πως πέρασες;»
«Υπέροχα!»
«Το πάρτυ γενεθλίων που είχες να πας;»
Ουπς... το ξέχασα τελείως αυτό! Δεν πειράζει, και αύριο μέρα είναι!

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Ο χορός είναι η κρυμμένη γλώσσα της ψυχής - Martha Graham

 Εγώ και ο χορός - Μέρος 1ο

Πάντα λάτρευα τον χορό. Από πολύ μικρή όπου πάρτυ και χαρά η Νεράιδα πρώτη. Στο δημοτικό χορεύαμε ροκ εν ρολ, Ace of Base και μπαλάντες, στο γυμνάσιο και το λύκειο είχαμε Βανδή με τσιφτετέλια αλλά και διάφορα μπιτάκια. Αν και τα τσιφτετελοειδή ποτέ δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα, ο χορός μου αρέσει, σε όλα τα στυλ του. Στο λύκειο έκανα 3 χρόνια παραδοσιακούς χορούς. Μετά ήρθαν άλλες υποχρεώσεις, σπουδές, δουλειά που με ανάγκαζε να βρίσκομαι κάθε τρεις και λίγο εκτός έδρας και είχα τόσο ανάκατο ωράριο που δεν μπορούσα να έχω σταθερό πρόγραμμα οπότε δεν έκανα τίποτα. Ούτε χορό ούτε κάποιο άλλο χόμπυ.

Πριν από 4 χρόνια είπα να ξεκινήσω χορό ξανά, άλλο είδος. Πήγα σε μια σχολή χορού δίπλα στην τότε εργασία μου και λόγω του ότι το ωράριο μου ήταν απογευματινό και όλα τα ομαδικά ήταν επίσης απογευματινά αποφάσισα να κάνω ιδιαίτερα. Μικρή σχολή, στο δεύτερο χρόνο λειτουργίας της, δεν ήξερα αν είναι καλή αλλά με βόλευε γιατί ήταν δίπλα στη δουλειά μου (όταν λέω δίπλα, εννοώ δίπλα πόρτα ακριβώς). Έβγαινα από το μάθημα, πήγαινα για δουλειά, έβγαινα από τη δουλειά, πήγαινα στο πάρτυ.



Στο πρώτο μάθημα ο δάσκαλος μου με ρώτησε τι χορό θέλω να κάνω. Του είπα "κάτι σε λάτιν αλλά μη με ρωτήσεις τι ακριβώς, θέλω να πειραματιστώ". Ωραία λοιπόν, θα μου έδειχνε το πρώτο βήμα από κάθε χορό να πάρω μια γεύση, να ακούσω το ρυθμό και να αποφασίσω. Στο τέλος της πρώτης ώρας είχα ήδη αποφασίσει:
"Θέλω rumba, chacha, mambo και samba. Το rock en roll αποκλείεται!"
"Γιατί το αποκλείεις;"
"Δεν μου αρέσει, είναι βαρετό. Και για jive ούτε κουβέντα, να πηδάω σαν το κατσίκι!"
"Λάθος κάνεις αλλά δεν θα επιμείνω. Δεν σου έχω δείξει ακόμα το tango όμως..."
"Δεν θέλω."
"Γιατί;"
"Νιώθω πως δεν είμαι έτοιμη, θέλω πρώτα να δω τους άλλους χορούς και αν είναι να προχωρήσω αργότερα στο tango."
"Οκ, το δέχομαι. Άσε με να σου δείξω το πρώτο βήμα να έχεις μια ιδέα και όποτε νιώσεις θα το ξεκινήσουμε."

Δε βαριέσαι λέω, τόσα και τόσα βήματα σήμερα, ένα ακόμα τι κακό να κάνει; Βάζει το τανγκό της Ρωξάνης να παίζει (ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever, πολύ πριν βρεθώ σε αυτό το μάθημα) και με οδηγεί στα πρώτα βήματα. Τελείωσε, χάθηκα, δεν ήμουν πια στην αίθουσα, βρέθηκα κάπου αλλού. Αφού τελείωσε η επίδειξη του δείγματος του χορού και αφού έμεινα για κάποια δεύτερα αποσβολωμένη τον ρώτησα:

"Πότε ξεκινάμε το πρώτο μάθημα tango?"

(Συνεχίζεται...)

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος

Το διαβάζω τελευταίες μέρες. Δεν έχω διαβάσει ποτέ κάτι ανάλογο, ούτε έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με παρόμοια βιβλία. Όταν το έπιασα στα χέρια μου, διαβάζοντας ότι είναι γραμμένο το 1978 από ψυχίατρο το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως αυτό που με περίμενε μέσα θα ήταν ανιαρό και δυσνόητο.



Αντί αυτού με έχει καθηλώσει. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο για αυτούς που ψάχνουν τον δρόμο τους, το μονοπάτι τους, που έχουν τη θέληση να δουλέψουν με τον εαυτό τους αλλά και τους γύρω τους. Είναι ο δρόμος της λογικής και της καρδιάς. Και είναι και ένα υπέροχο βιβλίο για μελλοντικούς και νυν γονείς αφού κάνει πολύ μεγάλη αναφορά σε συνηθισμένες συμπεριφορές γονέων που έχουν έντονα αποτελέσματα στην διαμόρφωση ή όχι ολοκληρωμένου χαρακτήρα του παιδιού τους. Tελικά, είναι ένα βιβλίο που σε βάζει σε εσωτερική σκέψη και προβληματισμό για το πως θα βελτιώσεις τον εαυτό σου και τις σχέσεις σου με τους γύρω σου.

Πληροφορίες για τον συγγραφέα θα βρείτε εδώ: Scott Peck M.D.

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Οι Πύλες Της Φωτιάς

«Ω ξειν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.»
_____________________________________________________________





Οι Πύλες της Φωτιάς - Στήβεν Πρέσφιλντ




"Επτά ημέρες πολέμου και ζωής.
Σε ένα στενό πέρασμα του όρους Καλλιδρομίου με τη θάλασσα που λέγεται Θερμοπύλες, μακριά από τη γενέτειρα τους το 480 π.χ. τριακόσιοι επίλεκτοι Σπαρτιάτες πολεμιστές απωθούν τους χιλιάδες πολεμιστές του Πέρση εισβολέα και έδωσαν με γενναιότητα τη ζωή τους, υπηρετώντας με ανιδιοτέλεια τη δημοκρατία και την ελευθερία. Μια απλή επιγραφή σε επιτύμβια στήλη δείχνει το μέρος όπου είναι θαμμένοι.
Οι Πύλες της Φωτιάς, όπου ο αφηγητής είναι ο μόνος επιζών της επικής εκείνης μάχης, ένας βοηθητικός του σπαρτιατικού πεζικού που βρέθηκε ημιμαθής κάτω από ένα άρμα και πιάστηκε αιχμάλωτος, είναι μια εξαίσια περιγραφή της μύησης ενός ανθρώπου στο σπαρτιατικό τρόπο ζωής και θανάτου και των μυθικών αντρών και γυναικών που χάρισαν στο πολιτισμό αυτό την αθανασία."






Είμαι πολύ συναισθηματική και ευαίσθητη αλλά πολύ σπάνια θα βρεθεί κάποια ταινία ή κάποιο βιβλίο που να με συγκινήσει τόσο που να δακρύσω. Όσον αφορά τα βιβλία, αυτό μου έχει συμβεί μόνο με δύο και το ένα από αυτά είναι "Οι Πύλες Της Φωτιάς" του Στήβεν Πρέσφιλντ.


Το διάβασα πριν περίπου 5 χρόνια αλλά έχει μείνει ανεξίτηλα γραμμένο στο μυαλό μου. Μου το έφερε ένας φίλος σαν δώρο. Εκείνη την περίοδο δούλευα περίπου 14 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα και όπως καταλαβαίνετε δεν είχα χρόνο ούτε να ξεκουραστώ καλά καλά. Άρχισα να το διαβάζω τα βράδια που ξάπλωνα στο κρεβάτι μου και χρειαζόμουν ένα αγχολυτικό να διώξει το στρες και την υπερένταση της ημέρας ώστε να καταφέρω να κοιμηθώ και ομολογουμένως οι πρώτες σελίδες αν και έχουν πολύ όμορφη εισαγωγική περιγραφή των χαρακτήρων και της καθημερινότητας τους μου φάνηκαν από συνιθισμένες εως αδιάφορες. Όσο όμως προχωρούσε η ανάγνωση τόσο περισσότερο μου κέντριζε το ενδιαφέρον μέχρι που έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου.  Ο Πρέσφιλντ έχει έναν ευρυματικό τρόπο της αφήγησης που δίνει ζωντάνια και γλαφυρότητα ενώ σε κρατάει σε αγωνία.





Μέχρι να τελειώσω το βιβλίο είχα μπει κυριολεκτικά μέσα σε αυτό. Ότι διάβαζα το "έβλεπα" να διαδραματίζεται μπροστά μου σαν να ήμουν εκεί, δίπλα στους Σπαρτιάτες. Στο τέλος του βιβλίου όχι μόνο είχα γεμίσει με αισθήματα υπερηφάνειας αλλά το ζούσα κυριολεκτικά. Στο εξώφυλλο του βιβλίου γράφει: "Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ δεν ήταν στις θερμοπύλες το 480 π.Χ., αλλά όταν τελειώσετε το βιβλίο θα νομίζετε ότι ήταν. Και εσείς μαζί." Και αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Για όσους δεν γνωρίζουν τον Πρέσφιλντ θα ήθελα με δυό λόγια να πω πως είναι πρώτα απ'όλα ιστορικός και μετά συγγραφέας. Τρέφει πολύ μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και τον αρχαίο πολιτισμό της χώρας μας, διαβάζει Ηρόδοτο, Πλούταρχο, Θουκιδίδη, Παυσανία, Ξενοφώντα, Όμηρο. Όλα του τα βιβλία με θέμα την Αρχαία Ελλάδα στηρίζονται στους μεγάλους ιστορικούς μας και ο Πρέσφιλντ έχει ένα μοναδικό ταλέντο να συνδυάζει την αρχαία γνώση με λογοτεχνική γραφή και μυθοπλασία που καλύπτει τα κενά και κάνει την ανάγνωση πιο προσιτή και ευχάριστη.

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι είναι κορυφαίο βιβλίο και δεν θα έπρεπε να λείπει από καμιά βιβλιοθήκη. Μακάρι η ιστορία μας να διδασκόταν με τέτοιο τρόπο στα σχολεία. Τότε όλοι μας θα την απολαμβάναμε και κατ'επέκταση θα την γνωρίζαμε.



Σημείωση: Το βιβλίο θα γυριζόταν ταινία από τον Michael Mann (Τελευταίος των Μοϊκανών, The Aviator, The Insider κ.α.) κάτι το οποίο ήταν υπό συζήτηση από το 2002. Στο ΙMDb είναι σε status "In Development" για το 2011 αλλά δεν έχουν περισσότερες πληροφορίες.  

Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του

Η σκέψη βασίζεται στη παραπάνω φράση του Λέων Τολστόι.

Απορώ λοιπόν:

Γιατί κάθε φορά που συμβαίνει κάτι ρίχνεις το φταίξιμο σε μένα;
Γιατί ο εγωισμός σου έχει γιγαντιωθεί τόσο που οι λέξεις "Συγγνώμη" και "Έσφαλα" δεν υπάρχουν πια στο λεξιλόγιο σου;
Γιατί έχεις την εντύπωση πως όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω σου;
Γιατί θεωρείς ότι εσύ είσαι ο τέλειος άνθρωπος και όλοι οι υπόλοιποι είναι πάντα λάθος;
Γιατί προσπαθείς μονίμως να με αλλάξεις και να με φέρεις στα δικά σου μέτρα και σταθμά χωρίς να κάνεις την παραμικρή προσπάθεια για αυτοαξιολόγηση και αυτοβελτίωση;
Και τελικά γιατί εγώ σου δίνω τόση σημασία και πιέζομαι να αλλάξω για κάποιον ο οποίος ουτε καν βλέπει τις προσπάθειες μου;

Ο πρώτος λόγος είναι ο εμφανής: επειδή σε Αγαπώ, νοιάζομαι για σένα, θέλω να σε έχω δίπλα μου και σε αποδέχομαι όπως είσαι. Γνωρίζω πως ώντας άνθρωπος δεν είμαι αψεγάδιαστη, απέχω πολύ από την τελειότητα και πως πάντα υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση. Πιστεύω πως αν γίνω καλύτερη θα γίνει και η σχέση μας καλύτερη, θα αναπτυχθούμε μέσω αυτής και τελικά θα βάλουμε ένα τόσο δα λιθαράκι στην ανάπτυξη του συνόλου.

Ο δεύτερος λόγος ίσως να μη  σου περνάει από το μυαλό: είμαι δεμένη μαζί σου, δεμένη με μία σχέση εξάρτησης. Μου κάνεις κακό, ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τα πάντα εγωιστικά και ψυχρά με πονάει, με φέρνει στα όρια μου, σκοτώνει την Αγάπη μου και καταγκρεμνίζει τις προσπάθειες μου. Αλλά όσο κι αν η λογική φωνάζει να φύγω μακριά σου εγώ δεν μπορώ. Είμαι συναισθηματικά εξαρτημένη. Και η καρδιά πάντα υπερίσχυε της λογικής μου.

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Τι μου αρέσει στο blogging...



Σε απάντηση της πρόσκλησης για μπλογκοπαιχνίδι από την Λία:

5 πράγματα που μου αρέσουν στο blogging:
1.       Να διαβάζω μπλογκς ατόμων με κοινά ενδιαφέροντα και να συνειδητοποιώ πως δεν είμαι τόσο μόνη/διαφορετική όσο νόμιζα αλλά υπάρχουν κι άλλοι με παρόμοιους προβληματισμούς
2.       Να διαβάζω σχόλια που αφήνετε στις αναρτήσεις μου και να απαντώ σε αυτά
3.       Να διαβάζω μπλογκς ατόμων με διαφορετικές απόψεις από τις δικές μου και να βλέπω την άλλη πλευρά των πραγμάτων, σκέψεις και μονοπάτια που ίσως δεν είχε πάει καν το μυαλό μου
4.       Να γράφω αυτά που σκέφτομαι, όπως τα σκέφτομαι, χωρίς να έχω στο μυαλό μου αν θα αρέσουν ή όχι. Στην πραγματικότητα δεν έχω καταφέρει να το πετύχω 100%.
5.       Με εξιτάρει το ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ποιά από αυτά που γράφει ένας μπλογκερ ως γεγονότα της ζωής του είναι αληθινά, ποιά υπερβολικά και ποιά ανήκουν σε ένα καλοστημένο σενάριο. Να πρέπει να διαβάζω μέσα από τις γραμμές του κειμένου για να προσεγγίσω την αλήθεια.

5  πράγματα που δεν μου αρέσουν στο blogging:
1.       Το ότι δεν μπορώ να αναρτήσω δημοσιεύσεις από την δουλειά μου (πολύυυυ αργό το δίκτυο)
2.       Το ότι δεν γνωρίζω ακόμα κάποια εργαλεία για να διαμορφώσω το παρουσιαστικό του μπλογκ μου όπως θέλω (αλλά θα τα μάθω, που θα μου πάνε)
3.       Τα ανώνυμα σχόλια. Κι εγώ δεν χρησιμοποιώ το πραγματικό μου όνομα, αλλά έχω μια ταυτότητα
4.       Οι ανούσιες κόντρες και τα κακοπροαίρετα σχόλια που έχουν σκοπό να μειώσουν κάποιον. Ο κάθε μπλογκοχώρος ανήκει στον δημιουργό του και έχει δικές του απόψεις. Αν δεν μπορείς να κάνεις διάλογο ή ευγενή και ωφέλιμο αντίλογο, αν δεν μπορείς να σεβαστείς τον συγγραφέα και τις απόψεις του ακόμα κι αν οι δικές σου είναι διαφορετικές, τότε μην ασχολείσαι και πήγαινε παρακάτω. Δεν μειώνεις κανέναν άλλο από τον ίδιο σου τον εαυτό.
5.       Βλέπε νούμερο 5 σε αυτά που μου αρέσουν.

Θέλω με την σειρά μου να προσκαλέσω τους:

Να έχετε όλοι μία πολύ όμορφη μέρα!

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Καλλιτεχνικό Πατινάζ

(βλέπε προηγούμενο ποστ)

Ναι, μου αρέσει το καλλιτεχνικό πατινάζ. Κάποιοι λένε ότι φταίνε τα γονίδια αλλά θα διαφωνήσω. Από τότε που με θυμάμαι είχα μια κλίση σε οτιδήποτε καλλιτεχνικό: μουσική, ζωγραφική, γλυπτική, λογοτεχνεία, χορός και η λίστα συνεχίζεται. Το καλλιτεχνικό πατινάζ είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών για εμένα. Είναι ένας από τους ελάχιστους λόγους που ανοίγω μια στο τόσο την τηλεόραση, να παρακολουθήσω τον αγαπημένο μου Evgeni Plushenko και τους υπόλοιπους αθλητές να ζωγραφίζουν στον πάγο, να λικνίζονται σε γνώριμες μελωδίες, να φορούν τα πανέμορφα κοστούμια τους και να επιχειρούν ακροβατικά στον αέρα... πόσο μου αρέσει δεν περιγράφεται. Άλλες φορές με ηρεμεί  και με γαληνεύει και άλλες φορές μου δημιουργεί έντονα συναισθήματα όπως το τάνγκο.


Το πατινάζ άρχισε να μου αρέσει κάπου στα 10 μου. Η αλήθεια είναι πως όταν ήμουν μικρή παρακολουθούσα πολύ περισσότερο απ’ότι τώρα, το ενδιαφέρον μου όμως παραμένει άσβεστο.

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ λοιπόν και για να καταλάβετε το ξέσπασμα μου θα σας πω μία (πραγματική) ιστορία. Μία από αυτές τις ιστορίες που κάποτε με έθλιβαν αλλά πλέον με κάνουν να γελώ. Μία ιστορία που δείχνει πως οι άνθρωποι γύρω μας, όσο κι αν προσπαθούν να το παίξουν ανοιχτόμυαλοι, στην πραγματικότητα φοβούνται και κατακρίνουν οτιδήποτε έξω από αυτά που έχουν συνηθίσει. Και για να μην παρεξηγηθώ από κανένα, μιλώ για την πλειοψηφία.

Ήμουν κάπου στα 22. Τόσο κοντά αλλά τόσο μακριά φαντάζει πια αυτή η ιστορία. Τότε λοιπόν είχα μία σχέση με τον Α. ο οποίος ήταν συνομήλικος. Ήταν από τα παληκάρια αυτά που έχουν μεγαλώσει με τη μάνα να τρέχει από πίσω τους και τα έχουν όλα έτοιμα στο πιάτο, τα ενδιαφέροντα του δε ήταν το ποδόσφαιρο, τα μπουζούκια και η γκόμενες (rings any bell?). Θα μου πείτε τι έκανα εγώ εκεί; Αυτό είναι άλλη ιστορία και πολύ μεγάλη μάλιστα.

Γνωριζόμασταν από παιδιά αφού πηγαίναμε στο ίδιο φροντηστήριο αγγλικών από το δημοτικό. Έτσι όταν κάναμε σχέση στα 22 μας ήξερε πλέον πολλά ο ένας για τον άλλον, από ασχολίες και ενδιαφέροντα μέχρι κουσούρια. Προφανώς όχι όλα.

Πάντα ήμουν από τις κοπέλες που σπανίως ντύνονται προκλητικά και αν αυτό συμβεί είναι πάντα με μέτρο. Ήταν το πρώτο που τον είχε ενοχλήσει μετά από 3 μήνες σχέσης. Μου έλεγε πως (άκουσον άκουσον) ντύνομαι πολύ συντηρητικά για την ηλικία μου και πως το ντύσιμο μου παραπέμπει σε άτομα γηραιότερα (έπρεπε να είμαι ξέκωλο για να είμαι ιν). Το δεύτερο πρόβλημα ήρθε λίγο αργότερα. Όταν βγαιναμε με τη δική του παρέα δεν ήθελε να μιλάω για βιβλία, διάβασμα, λογοτεχνεία, εκθέσεις κλπ. Θα με θεωρούσαν «δήθεν».

Το κατάπια κι αυτό και δεν μίλησα. Όχι πως άλλαξα κάτι στη συμπεριφορά μου, αλλά τουλάχιστον δεν μίλησα. Το νεαρό της ηλικίας μου έδινε μεγαλύτερη υπομονή.



Μετά από καιρό, έχουμε βγει πάλι με παρέα δική του και μια φίλη δική μου. Εγώ με τη φίλη μου κάποια στιγμή αρχίσαμε να συζητάμε για καλλιτεχνικό πατιναζ καθώς ήταν η περιόδος που λάμβανε χώρα το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Πάγωσαν τα φιλαράκια του που το μόνο που ήξεραν ήταν η στρογγυλή θεά και το Καραϊσκάκη. Άλλαξε 15 χρώματα ο Α. μας χάζευαν οι υπόλοιποι, μία εικόνα σκέτη ομορφιά! Κάποια στιγμή ένας από τους φίλους του ο οποίος είτε έιχε χάσει τη συζήτηση είτε ήταν χαζός και δεν κατάλαβε αναφώνησε με μια έκφραση αηδίας:

-Σου αρέσει το πατινάζ;;;;;
-ΝΑΙ, ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΑΤΙΝΑΖ. ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ.

Σύξυλοι όλοι. Σε 5 λεπτά είχαμε φύγει από το καφέ. Εκείνο το βράδυ έγινε καυγάς τρικούβερτος. Τον έκανα λέει ρεζίλι, μου είχε πει να μην λέω τέτοια μπροστά στη παρέα του, είμαι σνομπ, ψώνιο και πόσα άλλα είπε.

Ατάραχη του εξήγησα πως τα ενδιαφέροντα μου είναι δικά μου, δεν τα πουλάω και δεν τα κρύβω για κανέναν. Αν εκείνος και η παρέα του είχαν πρόβλημα να τα δεχτούν όπως εγώ δεχόμουν τα δικά τους τότε λυπάμαι, αυτοί έχουν το θέμα. Και φυσικά ήταν το τελεύταιο βράδυ που τον είδα. Ή καλύτερα το τελευταιο βράδυ που ήμασταν μαζι γιατί μέχρι και σήμερα προσπαθεί να ξαναμπεί στη ζωή μου.

Κι αν ότι διαβάσατε σας φαίνεται τραβηγμένο σας διαβεβαιώ πως όχι μόνο είναι πραγματικότητα αλλά έχω αμέτρητα παρόμοια συμβάντα να εξιστορήσω!

Αλήθεια, εσάς σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο;  Κάτι που αγαπάτε να προκαλεί φόβο και ανασφάλεια σε κάποιο πολύ κοντινό σας άτομο, τόσο που να προσπαθήσει είτε να σας αλλάξει είτε να σας κάνει να νιώσετε άσχημα και να το κρύψετε;

Κλείστο πια!

Μαζευόμαστε κάποια άτομα παρέα. Είτε είμαστε στη δουλειά κατά την ώρα του μεσημεριανού, είτε σε γιορτή γενεθλίων σε κάποιο φιλικό σπίτι, είτε έξω για καφέ. Δεν έχει σημασία το μέρος και η περίσταση αφού τα γεγονότα είναι λίγο πολύ επαναλαμβανόμενα. Ρωτάμε ο ένας τον άλλο πως πάει η ζωή του, αν είναι όλα καλά, ποιά είναι τα νέα του. Σε λίγα λεπτά η συζήτηση αυτή έχει τελειώσει αφού οι περισσότεροι απαντούν αδιάφορα "Καλά μωρέ, τα ίδια", "Πως να είμαι, κούραση", "Δουλειά, τρέχω και δεν φτάνω" και εκεί σταματούν χωρίς να μπουν σε λεπτομέρειες, χωρίς να έχουν κάτι άλλο να πουν. Κι ας μην τους έχεις δει βδομάδες, μήνες. Κι ας έχεις εσύ τόσα πολλά να πεις.

Και μετά ξεκινάει η συζήτηση περί jet set, διασημων περσονας, τηλεοπτικών σειρών και ριάλιτυ σόους. Ποιός έκανε τι, ποιός βγαίνει με ποιά, ποιά άνοιξε τα πόδια της σε ποιόν, τι έγινε στην τάδε σειρά, τι παίχτηκε στο δείνα ριάλιτυ. Ίντριγκες, παιχνίδια εξουσίας, εικονική πραγματικότητα. Και ως δια μαγείας η αδιαφορία μετατρέπεται σε παθιασμένο ενδιαφέρον, όλοι θέλουν να λάβουν μέρος στη συζήτηση, όλοι παρακολουθούν τους ομιλητές, όλοι έχουν κάτι να πουν και να προσθέσουν.

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα πάρτυ γενεθλίων. Όχι ακριβώς πάρτυ δηλαδή, 15 άτομα σε ένα σαλόνι ήμασταν με κρασάκι, τσιμπολόγημα και ακριβώς το μοτίβο συζήτησης που μόλις περιέγραψα. Αφού είπαμε τα χλιαρά "Πως να είμαι, τα ίδια όπως τα ξέρεις" κάποιος ξεκίνησε συζήτηση για τον Δημήτρη Βλάχο. Και να λιώνουν οι γυναίκες μόνο που άκουγαν το όνομα του. Και να σχόλιάζουν οι άντρες. Και να έχουν ανάψει τα αίματα για καλά.

Εγώ όπως πάντα σε τέτοιες καταστάσεις είχα λουφάξει στη γωνιά μου και δεν μιλούσα.

- Μα γιατί δεν μιλάς εσύ, δεν έχεις να πεις κάτι;
- Για ποιό θέμα;
- Μα για τον Βλάχο φυσικά! (εγώ ένα ποδοσφαιριστή Βλάχο έχω ακουστά, που δεν ξέρω ούτε το μικρό του όνομα, ούτε αν παίζει ακόμα ποδόσφαιρο, ούτε σε ποιά ομάδα άνηκε)

Σιγή δευτερολέπτων.

- Ποιός Βλάχος;
- Έλα τώρα. Ο ηθοποιός! Αυτός που έπαιζε στο "Λατρεμένοι μου γείτονες" ντε!
- Στο ποιό;;;

Ξαφνικά όλοι σωπαίνουν και γυρίζουν προς το μέρος μου με ύφος απορίας "Από που κατέβηκες εσύ πουλάκι μου, εξωγήινη είσαι;" Δεν μιλάει κανείς, οπότε ο κλήρος πέφτει σε εμένα.
- Δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και χρόνια, δεν παρακολουθώ αντίστοιχα sites, δεν διαβάζω κουτσομπολίστικα περιοδικά και ναι δεν ξέρω ούτε τον Βλάχο και κάθε όμοιο του, ούτε τις σειρές, ούτε τα ριάλιτυ. Ειλικρινά είμαι άσχετη.
Ξανά σιγή. Το ύφος τους τώρα έχει αλλάξει σε κάτι που θα μεταφραζοταν "Μα καλά, ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ;".


Τι κάνω; Διαβάζω. Πολύ. Απ'όλα τα είδη: μυθιστορήματα, κλασσική λογοτεχνεία, ψυχολογία, θρησκεία, διαβάζω βιβλία, διαβάζω στο διαδίκτυο, όσο μπορώ. Βλέπω κινηματογράφο και θέατρο, χορεύω λάτιν και ευρωπαίκους, κάνω γιόγκα, πηγαίνω πολλές μα πολλές εκδρομές και ταξίδια, μαθαίνω 2 ξένες γλώσσες, μου αρέσουν τα πολιτιστικά (εκθέσεις ζωγραφικής, επισκέψεις σε μουσεία, βραδιές με σχήματα χορού κλπ), κάνω χειροτεχνίες. Και δουλεύω σε πολύ απαιτητική θέση και συντηρώ σπίτι (για αυτούς που αναρωτήθηκαν). Όχι δεν είμαι καμιά από τις δήθεν κουλτουριάρες που τρέχουν σε όποια γκαλερύ κάνει εγκαίνια και σε όποια νέα παρουσίαση βιβλίου βρουν. Όχι δεν είμαι ψωνισμένη, σνομπ ή οτιδήποτε άλλο με έχετε αποκαλέσει κατά καιρούς. Πηγαίνω και στα μπουζούκια μια φορά στο τόσο, αλλά ειλικρινά προτιμώ λάτιν, τζαζ και σόουλ ακούσματα. Έχω πάει Μέγαρο, έχω πάει και Σκυλάδικο. Πειραματίζομαι, δοκιμάζω και επιλέγω αυτό που εγώ θέλω πετώντας στα σκουπίδια ότι δεν με εκφράζει. Δεν αφήνω να με καθοδηγούν, έχω δική μου προσωπικότητα. Και ναι μου άρεσει το καλλιτεχνικό πατινάζ (άσχετο αλλά θα σας το εξηγήσω στο επόμενο ποστ).

Φυσικά δεν είπα τίποτα από τα παραπάνω, ήμουν ήδη η εξωγήινη της παρέας. Λούφαξα ξανά στη γωνιά μου και εκείνοι συνέχισαν τη σοβαρή συζήτηση που είχαν αφήνωντας με στο περιθώριο.Γιατί εγώ δεν χωράω σε τέτοιες συζητήσεις. Και αυτά που έχω να πουν δεν χωράνε στα αυτιά τους.

Και ερωτώ σας λοιπόν. Το έχετε κλείσει ποτέ; Το χαζοκούτι εννοώ. Έχετε προσπαθήσει να ασχοληθείτε με κάτι άλλο που σας γεμίζει; Να δοκιμάσετε κάτι που δεν κάνει "όλος ο κόσμος". Κάτι το οποίο στο περίγυρο σας να φανεί περίεργο, εξεζητημένο ή ακόμα και "ψωνισμένο" (τη μισώ αυτή τη λέξη). Μήπως εγώ ήμουν πάντα έτσι; Τι νομίζετε, ότι με μεγάλωσαν με πιάνο γαλλικά και μπαλέτο; Αντιθέτως. Χάζευα κυριολεκτικά στην τηλεόραση από τότε που ήμουν μια σταλιά. Κόλλαγα με τις ώρες. Αν δε ήταν ώρα φαγητού και η τηλεόραση ήταν ανοιχτή έμενα πολλές φορές με το πηρούνι μετέωρο, το στόμα ανοιχτό και τη μπουκιά να περιμένει να προσγειωθεί στη στοματική μου κοιλότητα για ολόκληρα λεπτά. Μέχρι που η μάνα μου με έβγαζε από την αποχαύνωση: "Τί έπαθες παιδί μου, ΞΕΚΟΛΛΑ!"

Ξεκόλλησα μιά και καλή. Το δικό σας πρόβλημα όμως ποιό είναι και δεν μπορείτε να το δεχτείτε;

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Δωράκι από τα χέρια της Ευαγγελίας

Η Ευαγγελία που ασχολείται με διάφορες κατασκευές και χειροτεχνίες έχει ένα δωράκι το οποίο θα κληρώσει, ένα υπέροχο ζευγάρι σκουλαρίκια φτιαχμένα από τα χεράκια της με πολύ μεράκι. Για να τα διεκδικήσετε ακολουθήστε το λινκ:

Eva Creates

Ευχαριστούμε Ευαγγελία!

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Καλώς σας βρήκα

Καλώς σας βρήκα λοιπόν.

Σκέφτομουν να ανοίξω το δικό μου μπλογκ εδώ και κάποια χρόνια θα έλεγα, για κάποιο λόγο όμως το ανέβαλα συνεχώς. Μου ήταν πάντα δύσκολο να κρατήσω ημερολόγιο, από τότε που ήμουν μικρό κοριτσάκι, και έτσι είχα την εντύπωση ότι δεν θα τα καταφέρω. Τελευταία όμως όχι μόνο έχει αλλάξει αυτή η πεποίθηση μου αλλά νιώθω την ανάγκη να το ξεκινήσω. Νιώθω την ανάγκη να βάλω τις εσώψυχες σκέψεις μου κάτω, να τις αποθέσω σε εσάς που δεν με γνωρίζετε αλλά είμαι σίγουρη πως θα βρείτε πολλά κοινά μαζί μου. Ίδιες σκέψεις και παρόμοιους προβληματισμούς. Γλυκιές αναζητήσεις και στιγμές αγωνίας και αβεβαιότητας.

Πάντα έλεγα πως όλη μας η ζωή είναι ένα ταξίδι προς την γνώση με τελικό προορισμό την αυτογνωσία και αυτοβελτίωση. Σε αυτό το μακρύ και δύσβατο δρόμο υπάρχουν πολλοί συνταξιδιώτες. Άλλοι εμφανίζονται για λίγο και άλλοι μας συντροφεύουν σε ολόκληρη την διαδρομή. Όπως και να έχει, όλοι τους έρχονται για κάποιο λόγο και βάζουν το δικό τους λιθαράκι.

Ελπίζω οι αναζητήσεις μου να σας βοηθήσουν στον δικό σας δρόμο. Να σας δώσουν έμπνευση, τροφή, ώθηση ή ακόμα και ένα μικρό ίχνος συμπαράστασης αφού θα καταλάβετε πως δεν είμαστε μόνοι, όλοι τραβάμε ένα ανήφορο μαζί.

Καλώς ήρθατε!